Pianist, begeleider, cabaretier, componist, pianoleraar, vakleerkracht muziek, leraar basisonderwijs/middelbaar beroepsonderwijs.

Tot 2000, het jaar waarin René Coenradie plotsdoof werd. Met aanpassingen in zijn leslokaal weet hij het lesgeven ondanks zijn doofheid op een school voor voortgezet onderwijs in een achterstandswijk van Rotterdam vol te houden. Totdat de werkgever besluit om het onderwijssysteem te veranderen en klassikale lessen plaatsmaken voor lessen op zogenoemde ‘leerpleinen’.

René Coenradie: ‘Als de metselaar de door u verwijderde muren er weer in zet, kan ik zo snel mogelijk weer beginnen.’ De werkgever blijkt doof voor alle door Coenradie aangevoerde argumenten en zegt liever een horende dan een dove docent het onderwijs te laten verzorgen.

Vijf jaar lang, van kastje naar muur. Over zijn boek "Wel doof, niet ziek!" (2015), een waargebeurd verhaal over doof zijn en niet gehoord worden, zegt Coenradie: ‘Ik heb geschreven uit onmacht in een periode waarin het steeds stiller om mij heen werd. Omdat ik geen schrijver was, deed ik aanvankelijk enkel alsof.

Inmiddels ligt een deel van het manuscript klaar voor een tweede boek. Ik schrijf zoals ik componeerde, maar zonder muziek en enkel tekst. In stilte, als een fermate op de rust!’

De stilte om te kunnen schrijven vindt René Coenradie op het terras van zijn tweede huis aan het strand van de Spaanse Costa Blanca, waar hij zijn leven regelmatig afwisselt met zijn leven in Rotterdam.

 

Boek is te bestellen bij Bol.com (http://www.bol.com/nl/p/wel-doof-niet-ziek/9200000040281164/)