Image Een drugsmoord. Vorige week werd in het gerechtshof van Fulton (VS) Marland Moore, 30 jaar, veroordeeld voor moord op Rodney Cunningham. Hij kreeg levenslang. Speciaal aan de zaak was dat één van de juryleden een dove man was. Hoewel het niet voor het eerst is, toch is het zeldzaam. Voor de rechter en de advocaten was het de eerste keer. De man werd bijgestaan door twee gebarentaaltolken. Keith Davis, 46, was al twee keer ervoor opgeroepen als jurylid maar nog nooit gekozen. Hoewel er in Amerika een wet op de niet discriminatie van gehandicapten is, denkt Keith toch dat zijn doofheid de

reden was dat hij nooit voordien werd gekozen. “Ik heb het gevoel dat ik een Amerikaanse burger ben en zou de mogelijkheid moeten krijgen om in de jury te zetelen zoals ieder ander. “ zei Davis. Hij woont in Alpharetta en heeft twee jobs als postbediende en als pakjesbezorger. Het proces dat 4 dagen duurde zorgde er ook voor dat er opnieuw heel wat onrust en misverstanden uit de weg werden geruimd. En dit allemaal door de inzet van Davis. Voor het einde van de eerste dag was iedereen al vergeten dat hij doof was. Men vergat wat een groot communicator een dove persoon kan zijn. Voor een dove was hij een heel goede prater.Davis werd geboren in Massachusetts, de enige in een familie van vijf die doof was. Hij ging naar de dovenschool die indertijd geen gebarentaal onderwees, maar hen leerde liplezen en hun stem leerde gebruiken. Davis leerde pas gebarentaal op zijn 19-de. Hij voelt zich meer op zijn gemak bij het praten, dan bij gebarentaal, zegt zijn vriend Michael Whaley. “En hij praat veel.”Er werden een paar aanpassingen gedaan zodat het zicht van Davis naar zijn tolken niet gehinderd werd. De tolken legden een eed af als hulpmagistraten voor het hof en wisselden elkaar om de 20 minuten af. De tolken werden zelfs een steun voor de andere juryleden in plaats van afleiding. “De mensen behandelden mij niet speciaal. Zij bekloegen me niet of voelden meedelijden met mij,” zegt Davis. “Voor de meesten onder hen was ik de eerste dove die ze ontmoetten. Toen we uit elkaar gingen voelde het aan alsof we familie waren.”
“Ik ben blij dat ik het gedaan heb,” zegt Davis. “Ik ben trots.”

http://www.ajc.com/metro/content/metro/northfulton/stories/2008/03/14/juror_0315;html

 

Bron: Vertaald nieuws voor Doven