Het is een heel andere wereld nu
dan de tijd waarin ik opgroeide, zegt Wendy Dobbie, een van de 150
mensen in Greater Victoria die doof geboren zijn. Als 43-jarige vrouw
heeft ze een heleboel technologische en sociale veranderingen
meegemaakt die de mogelijkheid van de dovengemeenschap om te
participeren en te communiceren toch sterk
heeft omgegooid. Dobbie maakte
slechts kennis met Amerikaanse Gebarentaal tot ze 16 jaar oud was. In
die tijd had ze een vriend maar moest beroep doen op haar moeder om via
de telefoon met hem te communiceren. Niemand van haar familie leerde
gebarentaal en tot vandaag weet Dobbie niet wat er op
familiebijeenkomsten wordt gezegd. “Ik leerde spreken voor hen en het
was een groot tijdsverlies,” zegt Dobbie via haar tolk Mary Warner.”Het
doet pijn, echt pijn.” In de basisschool droeg Dobbie een groot
vervelend hoorapparaat rond haar nek en probeerde zo goed als mogelijk
te liplezen. Negen jaar logopedie en uren leren liplezen zorgden ervoor
dat ze niet mee kon voor lezen en schrijven. Dove volwassenen in Canada
die de middelbare school hebben afgemaakt hebben het leesniveau van
een’Grade 3 student ‘ ( Ik zie dat er in Noord Amerika begonnen wordt
met kindergarten en dan 12 graden tot je achttiende mt). Maar de
filosofie was dat je moest proberen om te integreren in de horende
wereld. “Het is niet waar. We kunnen nooit integreren,” zegt Dobbie.
“Liplezen is geen taal… het is een methode om doven te leren praten.”
Slechts 30% van de gesproken taal kan begrepen worden met liplezen. Dat
is geen succes.
http://www.bclocalnews.com/vancouver_island_south/sanichnews/news/28000939.html
Bron: Vertaald nieuws voor Doven
